خانه به مثابه زیست-جهان؛ واکاوی پدیدارشناسانه‌ی معنای سکونت ایرانی در زندگی امروز

کد مقاله : 1055-IRAN-FULL (R1)

نویسندگان

فرانک جاویدی * دانشگاه آزاد اسلامی

چکیده مقاله

پژوهش پیش رو با پرسشی آغاز می‌شود که خود، به آهستگی به ژرفای تجربه‌ی سکونت راه می‌برد: در روزگار شتابزده کنونی، با ریتم تند زمانه و دگرگونی‌های سبک زیست امروز که مکثی آگاهانه می‌طلبد؛ خانه ایرانی امروز چگونه از کالبدی محدود فراتر می‌رود و به زیست جهانی معنادار بدل می‌شود؟ مسئله در خود دگرگونی است، آنجا که تداخل شتاب شهر، فشار زمان و نوسان‌های فرهنگی، خانه را به صحنه‌ی تازه‌ای بدل می‌کند، چه خوانش تازه‌ای از بودن در خانه پدید می‌آورد و چگونه فرد ایرانی، جایی میان حافظه‌ی معماری و نیازهای اکنون، شیوه‌ای نو از سکونت می‌سازد. هدف مطالعه آن است که لایه‌های ناپیدای تجربه‌ی سکونت را در بستر زندگی اکنون آشکار کند لایه‌های که تنها در نور گذرنده‌ی روز، در مکث کوتاه آستانه‌ها و در خاموشی فضاهای میانی رخ می‌نمایند. سوال اصلی پژوهش بر این محور استوار است که این عناصر، هنگامی که در جریان زیست روزمره فعال می‌شوند، چگونه به سازندگان معنا بدل می‌گردند و در ساختن "معنای سکونت" نقش‌آفرینی می‌کنند. روش تحقیق، بر مشاهده‌ی پدیدارشناسانه‌ی خانه‌های معاصر، تحلیل تطبیقی، سیر تحول عناصر میانجی در سه نسل اخیر و گفتگو با ساکنان از طیف‌های متفاوت استوار است. یافته‌ها نشان می‌دهد خانه‌ی امروز- در ابعاد کوچک و فشرده‌ی معماری شهری- می‌کوشد صورت دگرگون‌شده‌ای از خاطره‌‌ی ایوان، هشتی و فضاهای نیمه‌باز را در خود نگاه دارد و همین کوشش آرام و پیوسته بنیانی تازه برای سبک زندگی ایرانی پدید می‌آورد؛ سبکی که سکونت را نه به کارکرد محض، بلکه به تجربه‌ی بودن و زیستن نزدیک می‌کند.

کلیدواژه ها

سبک زندگی ایرانی، زیست جهان، پدیدارشناسی سکونت، فضاهای میانی، آستانه

وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر